Een kurieus verhaal

Aan dit verhaal

Is iets kurieus

Het heeft een moraal

Maar is niet serieus

Er was eens een prachtige koets genaamd Klara, die door de betoverde bossen van Euphoria reisde. Voor Klara stonden drie edele paarden: Velato, Emoto en Fysio. Velato zorgde voor een vlotte en snelle reis,  Emoto maakte dat iedereen zich in zijn sas voelde, Fysio leverde gigantisch veel paardenkracht en smeerde op gezette tijden de bewegende delen van de koets. 

Op de bok zat de koetsier, Dario, die de paarden met vaste hand mende. Hij was superbetrouwbaar maar wie hem goed kende wist van zijn – weliswaar zeldzame – moeilijke momentjes. 

In de koets zat de reiziger, een Dame genaamd Zaria, die wist wat ze wou en waar ze met z’n allen heen gingen: de prachtige bestemming genaamd Harmonia.

Op een dag vertelde Zaria aan Dario over hun bestemming, en hoe  ze Harmonia konden bereiken.  Dario was de beste koetsier van Euphoria tot ver in de omtrek, maar toen hij  hoorde dat hun reis door de donkere bossen van Pericula leidde, werd hij  lichtjes nerveus. Alles goed en wel, maar de route naar Harmonia was hem te gevaarlijk… hij nam  het heft in eigen handen en koos een andere weg. 

“Vooruit, paarden, hop met de beentjes!” riep Dario. “We nemen de veilige route door de vallei van Verstand.” Velato, altijd bereid om op te schieten, wilde al de benen nemen. Maar Emoto weigerde nog een voet te verzetten. “We moeten op ons gevoel afgaan,” hinnikte Emoto. “Anders raken we helemaal de weg kwijt.” Fysio gaf een ruk aan de teugels, zette zich schrap en waarschuwde: “Dario, Klara heeft onderhoud nodig. We moeten stoppen en haar repareren, anders eindigt ze als schroot.”

Dario had het niet meer, eerst het gedoe met Zaria en nu  het gemopper van de paarden… Hij negeerde straal de alarmsignalen van Emoto en Fysio,  ook het gehinnik van Velato, en hij stuurde de paarden hardhandig de richting uit die hij wou.  Viel dat even tegen zeg… er waren putten in de weg, boeven kruisten hun pad, een onweer barstte los boven hun hoofden, ze zagen geen hand voor ogen… uiteindelijk kwam Klara vast te zitten in de modder, de paarden waren  uitgeput en de koets bijna perte-totale.

Zaria, kalm en geduldig, fluisterde vanuit de koets: “Dario, vertrouw op ons allemaal. We moeten samenwerken om Harmonia te bereiken. Laat je angsten los en luister naar de paarden en de koets.”

Dario haalde eens diep adem en kwam terug tot zijn kalme en bekwame zelf.  Met de hulp van Fysio repareerde hij Klara zorgvuldig,  hij liet Emoto zijn buikgevoel volgen bij het kiezen van de weg, en hij volgde de zacht gefluisterde aanwijzingen van Zaria. Velato leidde het span met vastberaden snelheid en kracht.

Zo hervatten ze de reis, nu in harmonie. Ze   trotseerden de donkere bossen van Pericula en bereikten voorspoedig Harmonia, waar ze met vreugde werden verwelkomd. 

Ze leefden nog lang en gelukkig, reizend door Euphoria, altijd in balans en altijd samen.